Erica en haar belevenissen met Moed doet goed. Avond 1.

dinsdag 24 september 2013

Moed: de eerste keer….

Eindelijk… We hebben er maanden op gewacht. Wekenlang naar uitgekeken… Er is een zomaar voorbijgegaan waarin we allemaal zoveel hebben beleefd… Maar nu, vanavond, gaat het gebeuren:  beginnen met z’n allen aan ons volgende avontuur: de cursus Moed Doet Goed!  (10 avonden

Een goede voorbereiding verhoogd de feestvreugde, dus slag ik aan ‘t bakken, en dan krijg ik ‘n berichtje dat er nog iemand iets lekkers staat te maken.. De sfeer zit er dus al goed in en het is dan ook maar goed dat Catharina ons gevraagd heeft voor deze keer extra vroeg te komen, opdat wee veel tijd hebben voor hugs en kissen en koffie en taart!

Net op tijd kan ik uit huis ontsnappen, en als ik er bijna ben… zie ik een vertrouwde lange gestalte voor me.. Zal ik? Hoe moedig is Catharina? Ik rijd haar een soort van bijna omver.. maar nee hoor, zonder verblikken of verblozen kijkt ze lachend om: hallo!!!

Na de hugs en kissen, de koffie en taart nog in de hand… gaan we meteen voortvarend van start!!! Bemoediging is meer dan complimenten geven, aardig zijn. Bemoediging is pas bemoediging als je erdoor in beweging komt…

We stappen met zijn allen – denkbeeldig – in je bus, de bus van ons leven. Natuurlijk pak het stuur.. of.. toch niet! Welnee ik ontdek dat ik helemaal niet aan het stuur zit!  Integendeel! Ik zit in een luxe touringcar en zit voorin op de bijrijdersstoel. Aan het stuur mijn man, soms mijn kinderen. En ik zit er naast, om alle informatie te verstrekken en vooral te vertellen waar we heen moeten en de weg te wijzen… En soms, of eigenlijk best vaak, rijdt de chauffeur zomaar naar iets wat ik niet zeg! Wat ik niet wil! Ik ontplof! Ik ben die bijrijdersstoel, en mijn oude werk van reisleidster helemaal zat! Geef hier dat stuur!

Eén-minuten praatje: vertel een bemoedigende ervaring.. oh help, ik weet helemaal niks! Ik weet wel zo’n duizenden ont-moedigende ervaringen…  Helaas, die zijn nu niet aan de beurt…. Het is meteen weer inspirerend de mooie ervaringen van de anderen te horen!!!

Dan een oefening: we vertellen elkaar wat we goed vinden van onszelf…. Stilte… Ik ben niet de enige, die dit toch weer héél lastig vind… (want is het wel zo goed? Zijn we altijd dan zo goed??? mogen we dat dan zeggen of vinden..?) daar zitten we dan bij elkaar, al 2 cursussen achter de rug, en dan toch is het weer moeilijk…

Wat ik goed aan mijzelf vind is….. dat ik de moed heb deze cursus te doen! 

En ook nu weer is deze avond zelf een bron van bemoediging… In beweging? Vol energie spring ik op de fiets en race weg, op weg naar mijn huis, mijn huis vol geliefden…

En dan komen de antwoorden als vanzelf:  ik ben lief, ik ben enthousiast, ik ben creatief, ik ben zorgzaam, ik kan koken, ik kan luisteren, ik ben moedig!!!

NOTE: Erica van der Heijden volgde eerder de opvoedcursus ZO KAN HET OOK, de relatiecursus WAAR WACHT JE NOG OP? en wil nu ook weten wat er te halen valt in de basiscurus MOED DOET GOED. Ik vind het geweldig dat ze haar belevenissen wil delen op mijn blog. Veel plezier en wie weet doe jij een volgende keer ook mee aan een van de encouragingtrainingen bij jou in de buurt.

Lezingen over OPVOEDEN

Catharina Haverkamp weet op een pakkende humoristische wijze een heleboel zinnige dingen te vertellen over opvoeden. De lezing SUCCES MET OPVOEDEN is heel geschikt voor een ouderavond op de basis of middelbare school. De insteek is; bemoediging als veranderende kracht. Catharina is Encouraging-Trainer, actrice en moeder van 4 schoolgaande kinderen. Een avond als deze doet goed voor een positieve sfeer tussen ouders, kinderen en lerkrachten.

Jantje zag eens pruimen hangen

Voor een lezing op de 4e nationale bemoedigingsdag 2011 maakte ik een nieuwe versie van Jantje zag eens pruimen hangen. Zoek de verschillen.

Jantje zag eens pruimen hangen

Jantje zag eens pruimen hangen

Ja, ze waren rijp en groot

Jan die zou ze willen plukken

Niemand die het hem verbood

En hij wilde vader helpen

Die was moe de laatste tijd

En als Jan alvast wat plukte

Had vader wat meer vrije tijd

Jan die plukte menig pruimpje

En hij deed ze in zijn pet

Hij genoot van dit heerlijk werk

En het bleek een goede zet

Voort ging Jantje naar zijn vader

Met volle pet en wangen rood

Op z’n benen een paar schrammen

en een scheur, z’n knie ontbloot

Beste jan zei toen de vader

Oh wat heb je me verrast

Je bent kordaat en zelfstandig

Jij bent goed sociaal belast

Dat je aan me denkt m’n jongen

Is voor mij een groot geschenk

Jij bent echt van grote klasse

Veel meer dan je broertje Henk. 

(Note:dat had vader nooit mogen zeggen, want Henk stond achter de heg en hoorde....maar dat is voor een ander gedicht…)

Dus de moraal zit in ons Jantje

Wat hij wilde doen was goed

Onbelast en in volle vrijheid

Was dit kind in staat tot moed

MOOD works : Free hugs and Mood talks

Spiegeltje spiegeltje

Spiegeltje spiegelt je

Kinderen spiegelen in hun gedrag vaak de ouders; jij lacht boven het wiegje en je baby lacht terug, jij zwaait en je kind zwaait terug, jij zegt; zeg eens papa en je kind zegt papa en ga maar door, ze doen en reageren op wat de volwassenen ze voor-leven.

Dat wordt ze ook geleerd; neem eens voorbeeld aan je broer, je zus, kijk eens hoe je vader dat doet, kijk eens, dan doe ik het je nog een keer voor, etc

Toch hoor je vaak in deze tijd; wat zijn kinderen toch druk, wat zijn ze lastig, wat zijn ze vervelend, wat vragen ze veel aandacht, wat zijn ze vaak ziek, verwend, noem maar op, maar is dat nou wel terecht. Gaat het spiegelen niet gewoon door!  Doen ze niet gewoon wat wij ze voor-leven!

Als je kind druk is, zou je je dus, vanuit deze context, eens kunnen afvragen;heb ik het ook druk? Als je kind onrustig is, vraag je eens af, ben ik onrustig, is je kind onzeker, maak ik me zorgen om hem/haar of mijzelf.

Wat gebeurt er als we het gedrag van kinderen van deze tijd eens spiegelen aan ons eigen gedrag. We zijn druk, druk met werk, ambities, sport en andere belangrijke dingen in ons volwassen leven, waar we geen kinderen bij nodig hebben. Kinderen hebben hun een eigen drukke leven, druk met kinderzaken, waar ze ons niet voor nodig hebben.

Een mens is een sociaal wezen en dat houdt in dat gezonde sociale betrekkingen bijdragen tot zijn/haar geluk. Als je van betekenis kunt zijn in iemands leven,  voel je je vaak gelukkig, het is dan goed dat je er bent en je voelt je waarde-vol. Kinderen in deze tijd missen soms het gevoel; het is goed dat ik er ben. Ook al worden ze op en top verwent en overal heen gesleept, wil dat nog niet zeggen dat ze zich waarde-vol voelen. Waardevol voel je je als iemand je bedankt voor iets, of als iemand het fijn vind dat je er bent, als je kan bijdragen aan iemands geluk. Hebben we daar nog tijd voor?

Natuurlijk hadden ouders het vroeger ook druk, maar toen hadden kinderen hun rol in het huishouden of in het bedrijf.. Families leefden samen. Helpen was heel gewoon en nodig, voor kinderclub was vaak geen tijd en leek ook overbodig. Kinderen hadden hun plaats. Ze hoorden erbij. Er was gemeenschapsgevoel. Nu zeg ik niet dat dat veel leuker was en gezelliger, maar er was voor iedereen wel wat te doen. Je vroeg je, bewust of onbewust, niet af, wat doe ik hier eigenlijk?  

Opvoedstress?

Opvoeden kost tijd. Geen tijd hebben voor elkaar zou je ook kunnen uitleggen als geen interesse hebben in elkaar. Ik heb geen tijd voor je, betekent, je interesseert me niet, anders zou je tijd maken. Opvoeden is interesse. Neem eens tijd om jezelf de volgende vragen te stellen? Waarom gedraagt mijn kind zich zo? Wat zou een reden kunnen zijn voor dit gedrag? Wat is eigenlijk op dit moment mijn relatie tot mijn kind en welke gedachten heb ik over mijn kind? Heeft het gedrag van mijn kind overeenkomsten met mijn eigen gedrag?

Laat je eens spiegelen door je kind. Wat zie je dan van jezelf terug?

TIP 1. Maak tijd voor kinderen, toon interesse en bemoedig je kind: Geef je kind het gevoel dat het erbij hoort en dat het goed is dat het er is.

TIP 2. Laat je kind meehelpen, meedenken en meebeslissen in het huishouden. Geef je kind een klusje, een baantje, doe het samen en met een beetje humor.

TIP 3. Kinderen houden ons een spiegel voor. Kijk er eens in en steek er wat van op.

http://www.ted.com/talks/lang/dut/brene_brown_on_vulnerability.html

http://www.ted.com/talks/lang/dut/brene_brown_on_vulnerability.html

REAL LIFE

Citaat uit:
Gelukkig zijn kun je leren
Martin E.P. Seligman.

Kinderen moeten kunnen falen. Ze moeten zich bedroefd, angstig en boos kunnen voelen. Als we impulsief onze kinderen beschermen tegen mislukkingen, onthouden we hun van het leren van (....) vaardigheden. Als ze op een obstakel stuiten en we springen onmiddelijk in, om de klappen te verzachten en ze af te leiden met lofuitingen en vrolijkheid, maken we het moeilijker voor ze om beheersing te bereiken. Door het zich 'slecht' voelen zo veel mogelijk te verzachten wordt het voor een kind moeilijker om zich goed te voelen en flow te ervaren. Door gerechtige droefheid en angst te dempen, scheppen we kinderen die een grote kans op ongerechtvaardigde gepressie lopen. Door goedkope successen aan te moedigen, produceren we een generatie van erg dure mislukkingen.

Dit betekent zoveel als:
We kunnen niet alles voorkomen. Het is goed dat kinderen leren van het leven zelf. Soms gaat het zoals jij wil en soms kan dat niet. Dat is dan jammer, maar niet onoverkomelijk. Je kunt niet alles hebben. Zet je erover heen. Je kan het, Je bent sterk. Daarmee leer je kinderen omgaan met dagelijkse teleurstellingen en uitgestelde behoeftebevrediging en leer je ze om onafhankelijk te zijn van lof en prijzen, koekjes en snoepjes, kusjes en onzinnige pleisters. Je leert ze sterk te zijn, goed genoeg zoals ze zijn en geeft ze het vertrouwen; het komt wel goed. Soms werkt het om letterlijk wat meer afstand te nemen. Geniet ervan om te zien hoe je kind omgaat met de zaken die het leven het aanreikt.

ZO KAN HET OOK is een opvoedtraining die je helpt om op basis van gelijkwaardigheid met je kind(eren) om te gaan. Bemoedigend voor jou en je kind.